The Favourite

Zojuist met Benno naar The Favourite geweest. Op de terugweg hebben we uitgebreid gesproken over deze enigszins bizarre film.

Het gaat over de driehoeksverhouding tussen de koningin van Engeland en twee sterke vrouwen die om haar gunst strijden. De periode is rond de 18e eeuw geloof ik.

Ik kijk graag naar films die zich afspelen in oud-Britse, aristocratische kringen. Vaak wordt er veel aandacht besteed aan de dialogen en de setting. Dat was in deze film niet anders, hoewel ik het idee krijg dat de dialogen tevens de draak aanstaken met wat we normaal voorgeschoteld krijgen.

De gesprekken waren in het begin wat lastig te volgen. Het Britse gemompel of geschreeuw kon ik niet altijd goed verstaan en de Italiaans ondertiteling maakte het er helaas niet beter op.

Laat ik duidelijk zijn: ik vond de film in het algemeen niet leuk of prettig om te kijken. Wel intrigerend. De regisseur deed duidelijk moeite om het de kijker niet te makkelijk te maken.

Zo waren er veel intense geluidseffecten en werd er gespeeld met de cameravoering. Ik krijg het idee dat dit de sensaties van de gevoelige koningin symboliseert.

Daarnaast wil je graag meeleven met de karakters, maar daarin krijg je de nodige teleurstellingen te verwerken. Machtsmisbruik en hierarchie vormt een belangrijk thema denk ik.

Er lijken veel lagen in de film te zijn verborgen. Zo herken ik bepaalde patronen in karakterontwikkeling, is er de belangrijke rol van beeld en geluid, als de opvallende dialogen… Het ontdekken en proberen te begrijpen hiervan maakt de film speciaal. Het is van het begin tot het eind boeiend, maar ik voelde me ook opgebrand na de slotscene.

Dag 50

Een jubileumdag! Ik ben vandaag vijftig geworden! Uh, nee… dat is een vreemde gedachte. Wat ik wilde schrijven is dat ik vandaag alweer vijftig dagen op reis ben.

Hoewel, reizen… van de vijftig dagen heb ik drie weken in Rome gezeten en nu vier weken in Syracuse. Dus reizen in de zin van verplaatsen van punt A naar punt B gaat niet echt op. Maar ik heb nog geen beter woord gevonden. Tijdelijk verblijven in het buitenland is wat omslachtig.

Storm

De stevige storm is gelukkig wat afgenomen. Eén à twee dagen storm is voor mij genoeg. Het waait nog wel hard, maar er slingert in ieder geval geen puin meer door de lucht. Over puin gesproken: waar de straten er gisteren bezaaid mee lag is het vandaag verrassend genoeg alweer opgeruimd. De afvalruimers doen goed hun werk.

Werk

Een prima werkdag vandaag. Ik heb me voorgenomen me meer aan mijn plannen te houden. Ik zweef van nature graag van interesse naar interesse. En hoewel dat mijn nieuwsgierigheid verzadigt, het houdt me ook wat tegen in het bereiken van doelen en het opbouwen van een bestaan. En ook dat speelt een rol bij geluk, denk ik.

A goal without plans is just a dream. Om doelen uitvoerbaar en overzichtelijk te maken gebruik ik Zenkit. Hiermee organiseer ik mijn taken en deadlines. De manier waarop ik het nu heb opgezet bevalt me goed. Nu ligt de grote uitdaging voor mij om me eraan te houden. 🙂

Dag 49

Storm en het schilderij van Santa Lucia.

Storm en zeesneeuw

Vanochtend heb ik een uitdagend rondje hardgelopen om Ortigia. De wind was zo sterk dat ik af en toe de hekken vast moest houden om mijn evenwicht te bewaren.

Het leverde ook winters ogende taferelen op. Het lijkt sneeuw, maar het is opgeklopt schuim van de klotsende golven. Zeesneeuw vond ik een mooi woord, maar dat blijkt iets anders te zijn.

Naast de ongedefinieerde rommel die de zee de oevers opspuwde was ik verbaast er ook enkele vissen tussen te zien liggen.

Het koude weer zorgde voor een kleurrijk schouwspel op mijn handen.

Santa Lucia en het schilderij van Caravaggio

Ik ben vanmiddag in de Santa Lucia all Badia geweest, een kerk aan de Piazza Duomo. Hier hangt een beroemd schilderij van Caravaggio, genaamd De begrafenis van de heilige Lucia. Caravaggio schilderde dit aan het begin van de 17e eeuw, toen hij in Syracuse was omdat zijn onstuimige temperament hem dwong te vluchten uit Malta.

Heilige Lucia was een jongedame die in Syracuse leefde aan het eind van de 3e eeuw na Christus. Na een wonder wilde ze haar leven volledig toewijden aan God en daarom wees ze haar toegewezen echtgenoot af. Deze was hier niet zo blij mee en gaf haar aan bij de Romeinen. In die tijd was het christendom verboden en aangezien ze vasthield aan haar geloof werd ze vervolgd. De legende vertelt dat het de bewakers niet lukte haar weg te voeren en dat de brandstapel haar niet deerde. Uiteindelijk is ze met een messteek in haar hals om het leven gebracht. Er zijn ook verhalen over het uitsteken van haar ogen tijdens de marteling. Om deze reden is ze beschermheilige van de blinden (en opticiens).

In de kerk mocht ik geen foto’s nemen. Gelukkig heeft Wikipedia een scherpe afbeelding van het schilderij.

Dag 48

Oneerlijk! In Nederland is het stralend zonnig weer terwijl ik op Sicilië met regen en wind te maken heb… Ben ik daarvoor helemaal naar het zuidelijkste puntje van Europa gereisd? Gekheid natuurlijk, ik hou wel van wat afwisseling.

Museum van Leonardo Da Vinci en Archimedes

Als geschikte binnenactiviteit ben ik uitgekomen bij het Museo Leonardo da Vinci e Archimede, de buren van Impact Hub. Hier worden de uitvindingen van beide genieën uiteengezet.

Quizvraagje vooraf: hoeveel jaar zit er tussen de periodes waarin beide genieën leefden? Denk er maar even goed over na.

Antwoord: ongeveer 1700 jaar. Archimedes leefde rond 200 voor Christus, in de Klassieke oudheid. En Da Vinci om en nabij 1500, in de renaissance (Selecteer de witte tekst)

Parabolische spiegel

De legende gaat dat Archimedes met zonnestralen en parabolische spiegels een aanval van de Romeinen heeft afgeslagen. Met zijn beroemde burning mirrors zou hij de Romeinse schepen in de brand hebben gestoken. Of dit echt heeft plaatsgevonden is onduidelijk, maar het is wel een mooi verhaal.

Onderstaande optische illusie met parabolische spiegels mag dan wel minder spectaculair zijn, ik vond hem erg overtuigend.

Leonardo Da Vinci

Het museum is een combinatie van de werken van Archimedes en Da Vinci. Ze zijn samengevoegd in één museum vanwege de overeenkomsten in hun werken en omdat Leonardo zich liet inspireren door het werk van Archimedes. In het museum gaat overigens de meeste aandacht uit naar Leonardo Da Vinci. Eén van de redenen is dat er over hem veel meer bekend is. Veel informatie over Archimedes is verloren gegaan met de tijd.

Already unknown

De Engelse informatie in het museum bevat veel taalfouten. Het is niet heel hinderlijk, ik ben al lang blij dat ze dit aanbieden. Dat is geen vanzelfsprekendheid op Sicilië.

De taalfout “already unknown” zou je filosofisch kunnen noemen.

Dag 47

Een schilderachtig uitzicht, oorlogsschepen in de haven en de Siciliaanse keuken.

Een schilderij

Het uitzicht vanochtend leek regelrecht uit een schilderij te komen. Door de wollige lucht en de stralende zon loopt de zee ongemerkt over in de lucht. Ik noem het: de fluwelen ontmoeting.

Je zou er meerdere ontmoetingen in kunnen herkennen. Welke zie jij?

De fluwelen ontmoeting

Oorlogsschepen in de grote haven

In de Grote Haven wordt de aandacht getrokken door twee reusachtige, moderne oorlogsschepen. Het doet me denken aan de verhalen over de onstuimige geschiedenis van Syracuse. Meer dan eens lag de haven vol met triremen en quinqueremen, militaire roeischepen uit de Klassiek oudheid.

Een reis door de Siciliaanse keuken

Ik probeer elke week in ieder geval eenmaal bij Zenzero langs te gaan. Dat is goed voor mijn maag en voor mijn hart. Vanavond werd me de artisjok aangeraden.

Ik ken de artisjok wel, maar tegelijkertijd ben ik er niet echt bekend mee. De artisjok werd bereid met broodkruimels, kaas, peterselie en knoflook, vergelijkbaar met dit recept. Hoe het te nuttigen was even puzzelen, want de buitenste blaadjes bleken taai. Gelukkig werd dit richting het hart beter. Naderhand las ik een artikel over hoe je een artisjok eet. Hierbij werd aangegeven dat je moet uitkijken voor scherpe blaadjes en de draadjes bij het hart. Een mooie uitdaging voor mijn spijsvertering 🙂

Daarnaast beviel me het simpele, maar verfrissende drankje voor bij het eten. Men neme een kan met water, enkele partjes citroen en gember… et voilà: een gezonde en smakelijke dorstlesser. Zie op deze website een toelichting plus vergelijkbare drankjes (komkommer met munt?!).

Dag 46

Op weg naar het werk ben ik eerst langs de markt gegaan. Hier heb ik mijn fruit-, noten- en zongedroogde tomatenvoorraad weer aangevuld. En ik heb me ook verwend met een blokje Siciliaanse kaas.

De ochtend bij Impact Hub begon rustig; alleen Clémence was er. Later kwamen er meer mensen bij, waaronder een nieuw gezicht. Salvo, zo heet hij, vroeg me waar ik vandaan kwam. Toen ik Paesi Bassi (Nederland) zei begon hij Nederlands tegen me te praten. Hoewel, meer Vlaams. Hij bleek vier jaar in België te hebben gewoond. Het blijft leuk om in de verste uithoek van Italië op deze manier verrast te worden.

Alex Mills

Wat me vandaag het meest raakte was het voortijdige overlijdensbericht van Alex Mills. Alex is een toegewijd WordPress ontwikkelaar uit Amerika en hij deelde deze week mee dat hij de strijd met leukemie na ruim twee jaar opgeeft.

Ik ken Alex niet persoonlijk, maar ik maak al jaren dankbaar gebruik van één van zijn WordPress plugins die hij kosteloos beschikbaar stelt en onderhoudt. Het is een mooi voorbeeld van hoe verbonden we zijn met elkaar. Ik wens hem kracht en vrede toe.

Mijn wereld vergroten

Ik had me vandaag voorgenomen om buiten de deur te gaan eten. Maar toen ik om half 8 thuis kwam van mijn werk plofte ik neer op de bank en deze begon steeds prettiger te zitten. Ik was wat vermoeid en de gedachte om in huis wat eten op te warmen won snel terrein. Waarom zou ik buiten de deur gaan eten als ik dat hier ook knus thuis kan doen?

Daar weet ik zelf maar al te goed het antwoord op: mijn wereld wordt er klein van. En dus bekrompen en voorspelbaar. Natuurlijk, ik zou een interessante film aan kunnen slingeren. Dat vergroot op een bepaalde manier mijn wereld, maar het slingert me ook naar een andere realiteit. En ik leef al zo veel in een andere realiteit omdat ik als website ontwikkelaar veel achter mijn computer zit.

Dus ben ik naar Just Veggie gegaan waar ik een heerlijke minestrone soep heb gehad gevolgd door een pasta Trapanese. Dit is pasta uit Trapani met tomaat en amandelstukjes. Dat is eens wat anders dan de welbekende Bolognese. Verrassend lekker.

Dag 45: Een Ortigia-run en een frisse duik

Toen ik gisternacht naar bed ging wist ik dat ik ’s ochtends niet direct aan het werk wilde gaan. De balansbewaker in mijn achterhoofd vertelde me dat de productie-Erik iets te nadrukkelijk aanwezig was en dat de andere Eriks daar onder lijden. Maar ik betwijfel of de balansbewaker de gebeurtenissen van vandaag zou goedkeuren.

Lees met me mee.

Hardlopen

Na een prima achturige nachtrust en een even zo goed uitgevoerd ochtendritueel trek ik de hardloopschoenen aan. Nu doe ik dat wel vaker, maar ditmaal doe ik het daadwerkelijk met de reden waar ze hun naam aan ontlenen. En dat is voor het eerst deze reis.

Ortigia is een klein eiland en een rondje is te doen in een kwartier. Ik doe er iets langer over… Maarja, wat wil je dan ook? De prachtig blauwe zee, met golven kabbelend onder het toeziend oog van de stralende zon, dat kan ik simpelweg niet negeren. En als ik dan bij een strandje aankom wil ik natuurlijk even enkele kiezelstenen over het watervlak laten stuiteren. Los van deze verschrikkelijke onderbrekingen gaat het hardlopen aardig goed. Als een gazelle dartel ik over het historische gesteente van Ortigia. Althans, zo zie ik het voor me. Na drie kwartier kom ik bezweet en wel weer aan bij mijn verblijf.

Een frisse duik

Nu vormde zich tijdens het hardlopen een idee om te gaan zwemmen. Waarom niet? De zon schijnt volop, de zee ziet er verleidelijk uit en in de afgelopen weken heb ik al een enkeling zien zwemmen. En zo wissel ik mijn sportbroek in voor een zwembroek en begeef ik me naar mijn favoriete rotsformatie, een minuutje verderop.

Het blijkt dat ik niet de enige ben. Drie dames van rond de vijftig maken zich ook net gereed om het water in te gaan. Ze komen uit Noorwegen, Canada en … Nederland! Ze vertellen me dat ze hier, als het even kan, elke ochtend zwemmen rond deze tijd (een uurtje of 11).

Na mijn shirt uitgedaan te hebben en mijn blote, bleke ribbenkast aan de zon te hebben getoond merk ik dat het nog geen hoogzomer is. Ik schuifel centimeter voor centimeter de zee in totdat het water mijn heuphoogte bereikt. Dit is het kantelpunt, ga ik mezelf onderdompelen of niet. Ik besluit het nog eventjes uit te stellen en te genieten van het moment. Hier sta ik dan, midden in de Middellandse Zee bij het oude Ortigia.

Ondertussen word ik ingehaald door één van de dames. Ze vertelt me dat ik er gewoon even doorheen moet en dat het lichaam zich na enkele minuten aanpast. Ja, daar ben ik me terdege van bewust, maar met mijn dunne lichaam en kougevoeligheid is dat makkelijker gezegd dan gedaan.

Maar ik ken mezelf en ik weet dat ik niet terug ga voordat ik kopje onder ben geweest. Dus haal ik een paar keer diep adem, zeg ik een schietgebedje en stort ik me onder water.

Oeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh, KOUDDDD, oe la la! Als ik geen vertrouwen zou hebben in mijn hart zou ik me ernstig zorgen maken. Na een kort moment weer op adem komen herhaal ik het enkele keren. En langzaam maar zeker verdwijnen de ergste steken van de kou. Of dat nou komt omdat de verwarming in mijn lichaam op volle toeren draait of omdat mijn huid verdoofd raakt weet ik niet.

Nu ik gewend ben geraakt aan de temperatuur breng ik mijzelf in horizonale ligpositie en zwem een klein rondje. Ik slaak ondertussen een klein vreugdekreetje, want ik, Erik Joling uit Nederland, zwem op woensdag 20 februari doodleuk in de Middellandse Zee bij Sicilië. En dat voelt bijzonder.

Maar ik begin het ook koud te krijgen. Mijn huid tintelt van de kou en ik voel sommige spieren samentrekken. Eenmaal bij de kant aangekomen heb ik moeite om te staan en mijn evenwicht te bewaren. Koukleumend sla ik de handdoek om me heen en probeer ik me op te warmen in de zon.

Eén van de dames knoopt een praatje met me aan, maar ik ben er met mijn hoofd niet bij. Ik kan me niet goed concentreren. Ik probeer het rillen onder controle te krijgen en wil zo snel mogelijk onder de warme douche. Met enige moeite raap ik mijn spullen bij elkaar en loop ik terug naar mijn woning, alles om me heen negerend. Ik voel me niet op mijn gemak en hoop vooral dat ik niet flauw val. Ik heb geen idee hoe ik er uit zie, maar aan mijn vingers te zien vermoed ik bleek en blauw.

Gelukkig bereik ik de woning goed en wel. Rillend en klappertandend stort ik me onder de douche. Ik prijs Dario voor de goede douchevoorziening, want ik weet dat dit niet vanzelfsprekend is op Sicilië.

De warmte van de douche brengt verbetering, maar ik merk ook dat ik behoorlijk onderkoelt ben. Zelfs na twintig minuten blijf ik rillen en voelen mijn lichaamsdelen nog koud aan. Gelukkig is het ergste achter de rug.

Als het warme water opraakt word ik gedwongen mijn veilige haven te verlaten. Ik kleed me dik aan en ga met een hete bak thee voor de verwarming zitten. Het is ondertussen 12 uur, maar werk komt later wel. Ik voel dat mijn lichaam tijd nodig heeft om te herstellen van deze optater.

Een terugblik in de avond

Ik ben de rest van de dag goed doorgekomen. Na voldoende energie en warmte in mijn lichaam te hebben verzameld ben ik aan het werk gegaan bij het warme bad genaamd Impact Hub.

Terugkijkend weet ik niet hoe ernstig mijn onderkoeling was, maar het was mij heftig genoeg. Deze ervaring versterkt het besef dat ik niet goed tegen de kou kan. En ik begrijp nu ook hoe gevaarlijk het kan zijn als je onder andere omstandigheden onderkoeld raakt. Op een gegeven moment houdt je lichaam er gewoon mee op en los van een aantal trucjes kun je daar weinig tegen in brengen. En op zo’n moment wil je niet alleen op zee zijn of vastzitten in een sneeuwstorm.

Green Book

In een halfvolgepakte zaal 2 heb ik tijdens de wekelijkse Engelse filmavond Green Book gezien. De film vertelt een waargebeurd verhaal uit de jaren 50 of 60 in Amerika. Het gaat over een Italiaanse uitsmijter, Tony Lip, gespeeld door Viggo Mortensen, die een piano virtuoos, Don Shirley, tijdens zijn concerttour door Amerika moet rijden. Probleem: Don Shirley heeft een donkere huidskleur en racisme is volop aanwezig.

Het thema van de film gaat overduidelijk over vooroordelen. De regisseur wil denk ik laten zien wat er achter vooroordelen schuilgaat. En hoeveel pijn het doet als je niet als gelijkwaardig mens wordt behandeld.

Persoonlijk vond ik de stereotyperingen er net wat te dik bovenop liggen. Ook waren de dialogen en scenes te kort om een diepe indruk achter te laten. Aan de andere kant is het leuk om te zien hoe Tony Lip en Don Shirley dichter bij elkaar komen gedurende de reis. En het is fantastisch om Viggo Mortensen te zien spelen als deze vraatzuchtige Italiaan die recht voor zijn raap is. Het levert een aantal grappige situaties op.

Ik zou zeggen: kijk de film gerust, je zult er waarschijnlijk geen misser mee begaan. Kijk overigens niet de trailer, want die bederft veel grappige scenes.

Dag 44

Een lange werkdag, afgesloten met een licht gefrustreerd gevoel. Tussendoor gezellig geluncht bij Impact Hub. En ’s avonds heb ik de volle maan en Green Book gezien.

Ook in Italië was er de supersneeuwmaan, en op Sicilië was hij goed te zien!

Na de film heb ik nog even op de rotsen genoten van de heldere maan. Het voelde machtig om met de benen over rand de nacht in te turen. Helaas kon ik het niet lang volhouden, want de temperatuur ging richting vriespunt.

Dag 43

Een zonnige werkdag. Tijdens mijn lunchpauze ben ik weer naar Plemmirio gefietst, voor de tweede dag op rij. Waarom? Het weer was geweldig, ik had zin om mijn benen te testen en ik wilde simpelweg het gebied nogmaals zien.

De ruïnes zijn overblijfselen van Italiaanse verdedigingswerken uit de Tweede Wereldoorlog. Tijdens Operatie Husky in 1943 werden deze vernietigd door Britse krijgsmachten.